جمعه بیست و ششم آبان 1385
ادامه مطلب
لینک نوشته | نوشته شده در ساعت 10:58 بعد از ظهر توسط : شازده
| تبليغات | X |
هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند بشکوه تر از کوه دماوند غرورم یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است تنها سر مویی ز سر موی تو دورم ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش تو قاف قرار من و من عین عبورم بگذار به بالای بلند تو ببالمکز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورمبه روي گونه تابيدي و رفتي
مرا با عشق سنجيدي و رفتي
تمام هستي ام نيلوفري بود
تو هستي مرا چيدي و رفتي
كنار اتظارت تا سحر گاه
شبي همپاي پيچك ها نشستم
تو از راه آمدي با ناز و آن وقت تمناي مرا ديدي و رفتي
شبي از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم براي قصه ام سوخت
غم انگيزست توشيداييم را
به چشم خويش فهميدي و رفتي
چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست
ولي دل رابه چشمت هديه كردم
سر راهت كه مي رفتي تو آن را به يك پروانه بخشيدي و رفتي
صدايت كردم از ژرفاي يك ياس
به لحن آب نمناك باران
نمي دانم شنيدي برنگشتي
و يا اين بار نشنيدي و رفتي
نسيم از جاده هاي دور آمد
نگاهش كردم و چيزي به من نگفت
توو هم در انتظار يك بهانه
از اين رفتار رنجيدي و رفتي
عجب درياي غمناكي ست اين عشق
ببين با سرنوشت من چها كرد
تو هم اين رنجش خاكستري را
ميان ياد پيچيدي و رفتي
تمام غصه هايم مقل باران
فضاي خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام اين تلاطم
فقط يك لحظه باريدي و رفت ي
دلم پرسيد از پروانه يك شب
چرا عاشق شدي در عجيبي ست
و يادم هست تو يك بار اين را
ز يك ديوانه پزسيدي و رفتي
تو را به جان گل سوگند دادم
فقط يك شب نيازم را ببيني
ولي در پاسخ اين خواهش من
تو مثل غنچه خنديد و رفتي
دلم گلدان شب بو هاي رويا ست
پر است از اطلسي هاي نگاهت
تو مثل يك گل سرخ وفادار
كنار خانه روييدي و رفتي
تمام بغض هايم مثل يك رنج
شكست و قصه ام در كوچه پيچيد
ولي تو از صداي اين شكستن
به جاي غصه ترسيدي و رفتي
غروب كوچه هاي بي قراري
حضور روشني را از تو مي خواست
تو يك آن آمدي اين روشني را
بروي كوچه پاشيدي و رفتي
كنار من نشتي تا سپيده
ولي چشمان تو جاي دگر بود
و من مي دانم آن شب تا سحرگاه
نگارن را پرستيدي و رفتي
نمي دانم چه مي گويند گل ها
خدا مي داند و نيلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا هميشه
تو از اين شهر كوچيدي و رفتي
جنون در امتداد كوچه عشق
مرا تا آسمان با خودش برد
و تو در آخرين بن بست اين راه
مرا ديوانه ناميدي و رفتي
شبي گفتي نداري دوست من را
نمي داني كه من ن شب چه كردم
خوشا بر حال آن چشمي كه آن را
به زيبايي پسنديدي و رفتي
هواي آسمان ديده ابريست
پر از تنهايي نمناك هجرت
تو تا بيراهه هاي بي قراري
دل من را كشانيدي و رفتي
پريشان كردي و شيدا نمودي
تمام جاده هاي شعر من را
رها كردي شكستي خرد گشتم
تو پايان مرا ديدي و رفتي
اي بينوا ، كه فقر تو ، تنها گناه توست !
در گوشه اي بمير! كه اين راه ، راه توست
اين گونه گداخته ، جز داغ ننگ نيست
وين رخت پاره ، دشمن حال تباه توست
در كوچه هاي يخ زده ، بيمار و دربدر
جان مي دهي و مرگ تو تنها پناه توست
باور مكن كه در دل شان مي كند اثر
اين قصه هاي تلخ كه در اشك و آه توست
اينجا لباس فاخر و پول كلان بيار
تا بنگري كه چشم همه عذرخواه توست
در حيرتم كه از چه نگيرد درين بنا
اين شعله هاي خشم كه در هر نگاه توست
يه دل مجنونی امشب به بيابون میزنه
شيشهی عمر يه عشقی داره باز میشکنه
و ستاره...آره، میميره، ميره از شبی که
جای چشمک داره چشمای تو بارون ميزنه
يه صدای پچپچی چی میپيچونه گوشمو
يه خيال موحشی شی میپوشونه هوشمو
و تموم حجم اون حقيقت هميشه تلخ
داره بد جوری به زانو در مياره دوشمو
وقتی عاشق ميشی و همه بهت پشت میکنن
بدِ زندگيتو خروار، خوبشو مشت ميکنن
وقتی دارت ميزنن به جرم اينکه عاشقی
عاشقی و عشقتو به نفرت آغشت ميکنن
میبينی که خاک شدی تو خودت و يه عده سنگ
سجده بر اون خفقانی که تو رو کشت ميکنن
اون که از اين همه خان رستمشو ميگذرونه
اون که داره خوابو از چشم خدا میپرونه
چرا بايد عاقبت تنهای تنها بمونه؟
چرا بايد عاقبت بره تو کنج زندونه؟
مگه اون کم با خودش ساحل و دريا میآورد؟
مگه کم ريشهی قحطونو در از پا میآورد؟
مگه کم ميزد به سيم آخر مردونگی؟
مگه کم مرگو میترسوند، حالشو جا میآورد؟
ديدين عاقبت چهجوری مزد کارش رو گرفت!چهجوری غم اومد و يهويی حالش رو گرفت!
ديدين عاقبت خدام به پيمونش وفا نکرد!خزونو گذاشت تو دستاش، و بهارش رو گرفت!
حالا اون کجاست تا اين ترانه رو بهش بدم
آخرين کلام عاشقونه رو بهش بدم
حالا اون کجاست تا از لباش يه کامی بگيرم
همهی اين حس شاعرانه رو بهش بدم!!! نا امید از همه کس
غرق در فکرَت ِشیدایی و رسوایی خویش
کوچه نوری بجز از تابش مهتاب نداشت
و در آن نیمۀ شب
لحظه هم در گذر ثانیه ها تاب نداشت
عشق از دفتر پُر حادثه اش
کلماتی به من ِ غم زده انشأ می کرد
و دل بی تابم
در حضور من و آن خلوت شب
بیم از آن عشق پُر از افسون را
خوب حاشا می کرد
ناگهان باز شد از کوچۀ دل پنجره ای
و گلی سرخ غریبانه به پایین افتاد
گر چه بر چهرۀ حیرت زده ام می خندید
لیک رخساره اش از درد گواهی میداد
درد ِسختی ناگاه، سینه ام را بفشُرد
دلم از آن گل سرخ
زودتر می پژمرد
تاخت بر ذهن پُر از دغدغه و آشوبم
یک سؤال کوتاه
که پی ِ پاسخ آن هر دری میکوبم
که چرا انسانها؟
غافل از راز درون گل سرخ
بهر ِ یک لحظه هوسرانی خویش
همچو جلاد گل از شاخه جدا می سازند
و پس از لذت کوتاه خود از پنجره ای
گل پرپر شده در کوچه رها می سازند
چهرۀ گل از درد
سخت در هم شده بود
زیر احساس گناهی سنگین
کمرم خَم شده بود
نا خداگاه به کف بگرفتم
آن گل سرخ تماشایی را
گرچه با دیدۀ خود می دیدم
خطر ِ تـُهمَت و رسوایی را
در ته ِ تُنگ ِ دلم جا دادم
ساقۀ آن گل پرپر شده را
آب دادم با اشک
ریشه های تهی از قطرۀ باور شده را
غنچه های گل سرخ
در درون دل من وا شده بود
و سراپای وجودم از شوق
زندگی بخش و مسیحا شده بود
بوی ِعطر ِ گل سرخ
در مشام ِ همۀ رهگذران می پیچید
چشمهای گل سرخ
غافل از وسوسۀ نا اهلان
با همه می خندید
شاخ و برگش چو نسیم
هر طرف پَر میزد
و ز ِدیوار دلم
به همه سر میزد
دلم از غیرت و غم خون شده بود
زین همه بی مهری
باز مجنون شده بود
خواستم بار دگر تا به کف آرم او را
باز گردانمش آن حُجب ِ خوش و نیکو را
ناگهان رفت در اعماق وجودم خارش
خشمگین گشتم و یاد آمد باز
آن شب و کوچه و آن پنجره و دیوراش
بعد یک لحظه تفکر کفتم
شاید این گل آن شب
دل ِ پُر مهر ِ کسی همچو مرا آزُردَست
کو در آن نیمه شب از پنجره ای
آن گل سرخ به من بـِسپُردَست!!
فلک بر گردنُم زنجیر داره
فلک از گردنم زنجیر بردار
که غربت خاک دامنگیر داره
