دلم گرفته آسمون نمی تونم گريه کنم

شکنجه ميشم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سينه من اومده

آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومدی

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی يه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم ميگه که تو قفسم

من واسه آتيش زدن يه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون يکم منو حوصله کن

نگو که از اين روزگار يه خورده کمتر گله کن

منو به بازی می گيرن عقربه های ساعتم

برگه تقويم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمين ما رو پس نزن

نچرخ تا آروم بگيره يه آدمه شکستتم

یکی تا خرخره سیره            یکی یه لقمه گیره

ای   بس  که  نباشیم و جهان خواهد بود

نی  نام  ز  ما  و  نه  نشان  خواهد  بود

زين   پيش  نبوديم   و  نبد   هیچ   خلل

زين   پس   چو  نباشيم همان خواهد بود

ديدي                               عشقي

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@ نبودش @ @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فکر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها ، با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

                                     بسوز ای "دل" که سوزاندی دلم را

           به ویرانی کشاندی منزلم را                           به دست باد دادی عمرو جانم

           بریدی از تهِ حلقم  زبانم                             فکندی زیر پا احساس و شورم

          نکردی رحم،  حتی بر غرورم                          شکستی، سوختی جان و تنم را

                                            دریدی با سرشک پیراهنم را

        نه کودک بودی و نه عاقل و پیر                        نه روحم را رها کردی ز زنجیر

       مرا سرگشته کردی در جوانی                          نه دل بودی نه از یاری نشانی

       کنون خسته از این شور و شرارم                          زمانی می شود... فکر فرارم  

                                        در این جانِ هزاران نقشِ زیبا

      چه بهتر جای دل یک قطره دریا                         نمی خواهم  تو را در سینه دیگر

      نه می خواهم  دلی هر چند بهتر                              گذشتم از دلی مانند تو مست

                چگونه می شود از دام تو رست 

شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره ...

      واسه هر کسي که ميگم قصه شو آتيش مي گيره ...

              دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا ترديد ...

                      آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد ...

                              شب رفتنت يه ماهي توي خشکي رفت جون داد ...

                                      زلزله خيلي دلا رو اون شب از غصه تکون داد ... 

                                              غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن ...

                                                    پا به پام عکساي نازت اومدن تا صبح نشستن ...

                                                    تو چرا از اينجا رفتي ؟؟؟ تو که مثل قصه هايي ...

                                             گلم از چه چيزي باشه ؟؟؟ نه بدي نه بي وفايي ...

                                      شب رفتنت نوشتي شدي قربوني تقدير ...

                               نقره اشکاي من شد دور گردنت يه زنجير ...

                       شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکي بودن ...

                قحطي سفيديا بود همه انگار مشکي بودن ...

         شب رفتنت که رفتي گفتي ديگه چاره اي نيست ...

ديدم اون بالاها انگار عکس هيچ ستاره اي نيست ...

       شب رفتن تو ياسا دلمو دلداري دادن ...

              اونا عاشقن و ليکن تنها نيستن که زيادن ...

                      بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمي داشت ...

                              من تا مي خواستم ببارم هر کسي مي ديد نمي ذاشت ...

                                         شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت ...

                                                   اون که واسم همه چي بود ...

                                                               آره ... تنها يادگارت ...

                                                             سرنوشت ما يه ميدون زندگي اما يه بازي ...

                                                            پيش اسم ما نوشتن حقته بايد ببازي ...

                                                   شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالايي ...

                                           يکي مي گفته که غريبي يکي مي گفت بي وفايي ...

                                   شب رفتن تو ابرا واسه گريه کم آوردن ...

                         آشناها براي زخم واشدم مرهم آوردن ...

               شب رفتن تو تسبيح از دست گلدونا افتاد ...

       قلب آرزوهام انگار واسه هميشه وايستاد ...

شب رفتن تو غربت جاي اون جا اين جا پيچيد ...

      دل تو بدون منظور رفت خوشبختيمو دزديد ...

              شب رفتن تو ديدم يکي از قناري ها مرد ...

                        فرداش اما دست قسمت اون يکي رم با خودش برد ...

                              شب رفتن تو چشمات راس راسي چه برقي داشتن ...

                                    اين همه آدم چرا من ؟؟؟ پس با من چه فرقي داشتن ؟؟؟

                                                شب رفتنت پاشيدم همه اشکامو تو کوچه ...

                                                          قولتو آروم گذاشتم پيش قرآن لب طاقچه ...

                                               شب رفتنت دلم رفت پيش چشمايي که خيسن ...

                                    پيش شاعرا که دائم از مسافر مي نويسن ...

                            شب رفتن تو ديدم تا که غم نياد سراغت ...

                    هيچ زمون روشن نميشه واسه کسي چراغت ...

           شب رفتن تو ديدم خيلي غماي شاعر ...

روي شيشمون نوشتم مي شينم به پات مسافر ...

                                  برو تا همه بدونن سفرم اين قدا بد نيست ...

                               واسه گفتن از تو اما هيچ کي شاعري بلد نيست ...

___________________________________
___________________________________
___________________________________
___________________________________
___________________________________
_____________
________________      ________________
__________    شاهزاده خليج   __________
________________         _______________
_________________      ________________
________________           ______________
____________________________________
____________________________
_____________________________
______________________________
______________________________
_______________________________
_____________________________________

آهای تو که فکر ميکنی سوزوندی     دار و ندارم رو با دوری از من

 طاقت نداری ببينی،ميدونم           اين همه طاقت و صبوری از من

ستاره ها ميگن پشيمون شدی     ميخوای بگی که غرق نوری از من

 فکر نکنم بشه با صد تا دريا          اين همه نفرت رو بشوری از من!

نميدونم ميخوای با قلب سنگی،دل ببری بازم چجوری از من

 پشيمونی فايده نداره ديگه،چشمات بايد بارون بباره ديگه