کوچيک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

حالا که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد 

در کلاس جمع و تفریق زمان        عاشق جمعیم و منها مانده ایم

 عمر آدمی مثال خوابی سبک  میمونه .بعد از سه سال دوباره اومدم اما فقط  میتونم بگم

                                                        سلام

سلام به دلی پر امید که هزار بار نا امید برگشت

منم تنها ترین تنهای دنیا

تویی زیباترین زیبای دنیا

تو مثل یک امیدی ، یک قناری

قراری بر دل هر بی قراری

منم یلدای بی پایان عاشق

تو بودی مرحم زخم شقایق

تویی لالایی خواب خوش آواز

توبالم را مزن در اوج پرواز

نگاهت را پرستم ای نگارم

گفتم تو شیرین منی ، گفتا تو فرهاد مگر ؟

       گفتم خرابت می شوم ، گفتا تو آبادی مگر؟

 گفتم ندادی دل به من ، گفتا تو جان دادی مگر؟

        گفتم زکویت می روم، گفتا تو آزادی مگر؟

  گفتم فراموشم مکن، گفتا تو در یادی مگر؟

        گفتم خموشم سالها ، گفتا تو فریادی مگر؟

  گفتم که بر بادم مده ، گفتا نه بر بادی مگر ؟ 

        گفتم که می میرم دگر ، گفتا تو آزادی دگر .

                                              یارهمیشه من

تو برو سفر به سلامت

غم من نخور که دوری

برای من شده عادت

ای طلوع اولین روز

ای رفیق اخر من

به سلامت سفرت خوش

ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه

هر جای دنیا که باشی

اون ور مرز شقایق

پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت

سپر بلای من بود

 به خيالم كه تو دنيا واسه تو عزيز ترينم 
          آسمون ها زير پامه اگه با تو رو زمينم 
                به خيالم كه تو با من يه هميشه آشنايي 
                   به خيالم كه تو با من ديگه از همه جدايي 
                          من هنوز نگرانم كه تو حرفامو ندوني 
                            اين ديگه يه التماسه من ميخوام بياي بموني 
                                       من وتو چه بيكسيم وقتي تكيمون به باد 
                                                   بد خوب زندگي منو دست گريه داده 
                                                         دو تا هم خون قديمي از يه خاكيم و يه ريشه

   خدايا   اي خدايم  صدايت مي زنم بشنو صدايم
       شکنجه گاهست دنيا شايد , به جرم زندگي اين شد سزا                                                            مرا بگذار با اين ماجرايم نمي پرسم چرا اين شد سزايم
                          آه اي خدايم بشنو صدايم
                          گلويم مانده از فرياد فرياد
                                                 ندارد کس غم مرگ صدا رو
                                                به بغض در نفس پيچيد سوگند
                                                به گل هاي به خون قلتيد سوگند
 به مادر سوگوار جاودانه , که داغ نوجوانان ديده سوگند
                       خدا يا حادثه در انتظار است
                                               به هر سو باده بخشي در گذار است
 به فکر قتل عام لاله ها باش که خواب گل به گل کاوس خار است
                             خدايا  اي پناه لحظه هايم  صدايت مي زنم با گريه هايم
صدايت مي زنم بشنو صدايم
الهي در شب فقرم بسوزان            ولي محتاج نامردان نگردان
عطا کن دست بخشش همتم را        خجل از روي محتاجان نگردان
                          الهي کيفرم را ميپزيرم که از تو ذات خود را پس بگيرم
                          کمک کن تا که با نا حق نسازم  براي عشق و آذادي بميرم
خدايا   اي خدايم صدايت ميزنم بشنو صدايم 

                                           عشق من

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در          عشق يعني ...    شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

   تو سکوت کردی و گفتم زیر لب کاشکی بمیری

ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من
قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد
عشق یعنی تا ابد آبی شدن
عشق یعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی با وجود زندگی دور از آداب مردم زیستن
عشق یعنی لحظه ای خندیدن و
 سال ها اشک ندامت ریختن
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
عشق یعنی قطره بودن سوختن
عشق یعنی راهی دریا شدن
هر چه هست این عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی کینه است
عشق یعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره اینه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد یک برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
 میوه های عاطفه چشمان تو
چشمهایم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دریای ز عشق
دل گذشت از کوچه های خاطره
ر.ح شد مضمون و معنایی ز عشق
باید از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه دیدار شد
بهترین تسکین دل این جمله است
باید از پیوند تو سرشار شد

           قامتم از دوریت خم گشته است                  آسمان صورتم بی رنگ توست

           خون شده چشمان من از رفتنت                  دلشکسته قلب من با سنگ توست

          عشق من بازآ که نور چشم من              زان دو چشم خوشگل و خوش رنگ توست

آسمان امشب به حالم مويه كن 

            روح تبدار مرا پاشويه كن

                    آتش افكند عاشقي بر حاصلم

                              گريه كن بر مجلس ختم دلم

                               شوخ چشمي بي شكيبم كرده است

                                            با خودم حتي غريبم كرده است

                          شوخ چشم است و دلم در چنگ اوست

                هر چه هست از چشم پر نيرنگ اوست

            او كه ميگويندپشت ابرهاست

       دختر فرمانرواي آبهاست

او كه خويشاوند نزديك گل است

         شرح احساسات سبز بلبل است

                       او شبي آمد مرا ديوانه كرد

                            او مرا يك باغ بي پروانه كرد

                                  آن بلا آن درد خوب سينه سوز

                                                   از كجا آمد نميدانم هنوز

                                   شايد از ته توي جنگلهاي راز

                           شايد از پشت كپرهاي نياز

                  آمد و بر بام روحم پر كشيد

          از سر پر چين قلبم سر كشيد

آمد و من پيش پايش گم شدم

             از جنون ورد لب مردم شدم

                  آمد از دردش مرا پر كرد و رفت

                             بيوفا سيلي خورم كرد و گذشت

                                         مثل شمع بزم آبم كرد و رفت

                                           عشوه اي كرد و خرابم كرد و رفت

                                      رفت و طاق عيش من آوار شد

                               رفت و منصور دلم بر دار شد

                       رفت و كوه طاقتم را باد برد

               يوسف اميد من در چاه مرد

        اي دل شوريده مستي ميكني

باز هم شبنم پرستي ميكني؟

         رام هر كس ميشود آهوي دشت

              اي دل شوريده ديدي برنگشت؟

                       بعد از اين زهر جدايي را بخور

                                 چوب عمري بي وفايي را بخور

                                       من كه گفتم اين بهار افسردني است

                              من كه گفتم اين پرستو مردني است

                     من كه گفتم اي دل بي بندوبار

             عشق يعني رنج يعني انتحار

     عشق خونت را دواتت ميكند

شاه باشي عشق ماتت ميكند

                           بر   آه عجب كاري به دستم داد دل

                               هم شكست و هم شكستم داد دل

خداوندا در این سالی که درپیش است نمیدانم چه تقدیری مرا فرموده ای

 لیکن در اغاز طلوع روشن سالی که می اید کمک کن تا رها سازم

ز خود من کوله بار یک هزار و سیصد و افسوس هزار و سیصد و اندوه

 خدایا مهربانم کن تو چشمان مرا با نور خود بگشا تو لبخند رضایت را عطایم کن

 بفهمان زندگی زیباست خداوندا تو راه سبز ایمان را نشانم ده

 بنوشان جرعه ای از ان طهور ناب روحانی مرا مست می جام حضورت کن

 برای محو تاریکی بسوزان جهل من را شعله ام گردان

دلم براي دلم تنگ مي شود گاهي            كه عشق آبي كمرنگ مي شود گاهي برابرم ننشستي ولي همين جايي            همين جا كه فرسنگ مي شود گاهي

همان رنگ و همان روی

                     همان برگ وهمان بار

                               همان خنده ی خاموش

                                         در او خفته بسی راز

                                              همان شرم ؛همان ناز

                                                      نه پژمرده شود هیچ

                                                           نه افسرده ؛به افسردگی روی

                                                                       خورد آب زپژمردگی دل

                                                                   ولی در پس این چهره

                                                              دلی نیست !

                                                     اگر برگ وبری هست

                                             زآب و زگلی نیست !

                              "ز امید به جایی که او بسته دلت

                  مبر دست به سویش...

   که در دست تو جز کاغذرنگین وغمی چند نماند!